در بخشی از این مقاله اینجور آمده است:

Coulrophobia can also be said to extend to a fear of covering up one’s face with paint—the idea of hiding recognisable features under a layer of facepaint can also unsettle coulrophobia sufferers.[citation needed]

فکر کنم یک بار هم متهمت کردم به اینکه دلقکی! (در همون کامنت هاو آی فاک یور فادر فکر کنم!)
———————————-
هر چند اینجا وبلاگ کس دیگری است و مستراح ما یا مستراح عمومی نیست، لیکن همینجا می‌گوییم که:

از دیدن چهره‌ی ماسکه می‌ترسم. وقتی همه‌ی آدم‌ها را می‌بینم که نقش بازی می‌کنند، و به قول فرهاد خیلی هم بد و ناشیانه این کار را می‌کنند می‌ترسم. همین است که دلم می‌خواهد تنها باشم. دلم نمی‌خواهد بروم به مهمانی اعضای فامیلی؛ بالماسکه‌های کسل کننده و وحشتناک. بعد احساس می‌کنم، ترسه عین سرطان، یا قانقاریا، نفوذ می‌کند توی من. همه‌ی اطرافم را می‌گیرد. از زیر در اتاقم می‌آید تو. یک روز صبح بلند می‌شوی و می‌بینی دوستت یک زامبی است که دارد روبروی ساختمان سیمانی سیگار می‌کشد. من می‌ترسم، از همه‌ی این‌ها می‌ترسم. از سرنوشت محتومم به دلقک شدگی، به تسخیرشدگی، به درخت‌شدگی و از مسخ می‌ترسم. از دیدن مسخ در دیگران می‌ترسم؛ از تصور مسخ خودم می‌ترسم. من از این چیزها متنفرم.