این‌طور به نظر می‌رسد که یک بچه‌ی ده ساله همه‌ی صفاتِ تهوع‌آورِ یک آدمِ پنجاه‌ساله را داراست.

بیا تا خوالِ یکدیگل بگاهیم! [+]

ماهیِ قزل‌آلا بالایِ رودخانه از تخم خارج شده، از رودخانه پایین می‌رود تا به دریا برسد، پس از اندکی کس رفتن، در ادامه، رودخانه را برعکس بالا رفته و بالایِ رودخانه جفت‌گیری، آن‌گاه تخم‌ریزی، و پس از آن سقط می‌شود. در این مسیرِ پیچیده‌ی کس‌روی، عده‌ی کثیری از ایشان به دلایلِ مختلفی سقط می‌شوند. مثلاً مریض می‌شوند، یا اصلاً خوراکِ خرس می‌شوند.

با تعمیمِ این مطلب به موجوداتِ دیگر و بالاخص انسان به نتایجِ مختلفی می‌توان رسید:
هدف از زندگی کس رفتن است.
هدف از زندگی بالا و پایین رفتن از رودخانه است.
هدف از زندگی تولید مثل است.
هدف از زندگی خورده شدن توسطِ خرس‌هاست.
هدف از زندگی مردن است.

هیچ چیزی تصادفی نیست، همه چیز از قبل برنامه‌ریزی شده است!
این یک جور اعتراف است!

زیرِ خایه‌هام می‌خاره،
ناخونام بلندن، می‌خارونم می‌ره تو پوست و درد می‌گیره،
کون‌م گشاده نمی‌رم ناخونام رو بگیرم،
بعد زیرِ خایه‌هام هم‌چنان می‌خاره.

و روزگار به این صورت می‌گذره.

از گشتِ ارشاد متنفرم
به‌م یاد آوری می‌کنه که در برابرِ قدرتِ حاکم تواناییِ انجامِ هیچ‌کاری ندارم.

کس گفتن، اگه کس گفتن‌ت هدفِ خاصی نداشته باشه، اون‌قدام سخت نیست، کافی‌ه آدم خودش رو رها کنه، تو جریانِ سیالِ کس‌شعر.

عنوانِ پست رو هم می‌شد گذاشت «اراده به کس گفتن».

هی می‌خورم تو در و دیوار
چه زشتم
[+]

راستی، قبلاً یکی بود اسم‌ش یکی بود این‌جا کامنت می‌ذاشت، اون رو هم نفهمیدیم کی بود.
یکی هم بود شماره می‌ذاشت، اونم نفهمیدیم کی بود.
دیگه کی‌و نفهمیدیم کی بود؟

تقدیم به روحِ شاملو، تقدیم به شعر، با عشق و نکبت [+]

اییها ها ها … بوس! [+]